روزماری علاوه بر سمفونیهای مهم و قطعات والس، رسایل دیگری هم از ارواح موسیقیدانان بزرگ دریافت میکرد، که در آن رسایل، افکار و مشاعر آن ارواح را در جهان اثیری، شرح داده است. این خانم در سال 1970 رساله زیبائی بنام : بزرگترین مشکل انسان، نفس خود انسانیت – نوشت که در آن شرح داده برای اینکه آدمی خود و عقایدش را بطور عمیق بشناسد. باید به این حقیقت متوجه شود که دیدنیهای موقت، آنهم به طور محدود و بعد هم رفتن به آغوش مرگ، سرنوشت قطی او نیست. بلکه روح او جاودانه است و یک جسد همیشگی هم دارد(جسد اثیری) که آن جسد با روح و عقل مستقل از مخ مادی، بوسیله مخ اثیری که در داخل آن جسد است، کار میکند. وقتی که تعداد معینی از موسیقیدانان که مرده اند بخواهند با زنده ها ارتباط پیدا کنند چنین استنباط میشود که آنها میخواهند بخاطر انسانیت، در جهان روحی هم بتلاش خود ادامه دهند. و همین عمل ثابت میکند که مرگ فیزیکی، بیش از یک انتقال از حالت خود آگاهی، به حالت خودآگاهی دیگر، نمی باشد. انتقالی که انسان همیشه در آن حالت، شخصیت اکتسابی خود را حفظ میکند. ما این حقیقت را بوضوح درک میکنیم که اثر مرگ این است که انسان را بسوی یک ادارک وسیعتر و برای بدست آوردن حیات بالاتر از حیات زمینی، سوق میدهد. همچنین مرگ، انسان را وادار میکند این احساس را بدست آورد که، تجسد در جهان ما جدا از مرحله حیات جاودانه برای انسان نیست. بنابراین اصل مرگ بما امکان میدهد که با منتهای بصیرت و بینائی در جهانهای بعدی، نمونه هایی از رفتار و کردار پاکیزه که از این رفتار فعلی ما بهتر است، بدست آورد.

ارواح موسیقیدانان اعلام کرده اند که ما موسیقی را فقط بخاطر اینکه شما از شنیدن آن لذت ببرید الهام نمیکنیم، بلکه ما آرزو داریم که نشان دادن اینگونه ظواهر روحی، موجب ازدیاد تلاش شما برای درک حقایق جهت همه انسانها بشود. بازهم میخواهیم با نشان دادن اینگونه ظواهر، تعداد زیادی از مردم باهوش را وادار کنیم تا برای این ظواهر روحی، اعتبار قائل شوند تا بتوانند مناطق ناشناخته روح را با عقل انسانی بشناسند.چون وقتیکه انسان بتواند اعماق درک خود را که همیشه از او پنهان است خوب بشناسد، بعد از مرگ میتواند بجهانهای بالاتری از تفکرات بزرگ، قدم بگذارد.