آن دل که شد او قابل انوار خدا          پر باشد جان او ز اسرار خدا

زنهار تن مرا چو تنها مشمر              کو جمله نمک شد به نمکزار خدا

آن شمع رخ تو لگنی نیست بیا           وان نقش تو از آب منی نیست بیا

در خشم مکن تو خویشت را پنهان      کان حسن تو پنهان شدنی نیست بیا

آن کس که ببسته است او خواب مرا    تر می خواهد ز اشک محراب مرا

خاموش مرا گرفت و در آب افکند       آبی که حلاوتی دهد آب مرا

آن کس که ترا نقش کند او تنها          تنها نگذارت میان سودا

در خانه تصویر تو یعنی دل تو                    بررویاند دو صد حریف زیبا

آن لعل سخن که جان دهد مرجان را     بی رنگ چه رنگ بخشد او مرجان را

مایه بخشد مشعله ایمان را                بسیار بگفتیم و نگفتیم آن را

آن وقت که بحر کل شود ذات مرا        روشن گردد جمال ذرات مرا

زان میسوزم چوشمع تا در ره عشق    یک وقت شود جمله اوقات مرا

آواز ترا طبع دل ما بادا                              اندر شب و روز شاد و گویا بادا

آواز تو گر خسته شود خسته شویم     آواز تو چون نای شکرخا بادا

از آتش عشق در جهان گرمیها                    وز شیر جفاش در وفا نرمیها

زان ماه که خورشید ازو شرمنده ست  بی شرم بود مرد چه بی شرمیها

از باده لعل ناب شد گوهر ما              آمد به فغان زدست ما ساغر ما

از بس که همی خوریم می بر سر می   ما در سر می شدیم و می در سر ما

و........